Hoe het begon...
Samen met vriendinnen reden we vanuit Zwolle één uur lang richting het zuiden, een uur later konden we weer terug. Waarvoor? Voor glutenvrije croissants. Tassen vol. Voor de meeste mensen klinkt dat overdreven, maar voor wie geen gluten mag of wil eten, is het vinden van écht lekkere en veilige producten een flinke uitdaging.
In Zwolle alleen al eten bijna 8.700 mensen glutenvrij, en toch zijn 100% glutenvrije bakkerijen en lunchplekken zeldzaam. Steeds meer plekken bieden opties, maar zorgeloos genieten kan bijna nergens: de kans op kruisbesmetting is groot.
Daarom zijn wij 'Glutenvrije vrienden' gestart. Wij bakken alles 100% glutenvrij, met zoveel mogelijk pure ingrediënten, aandacht en liefde. Geen massaproductie, maar smakelijke, eerlijke baksels waar je écht van kunt genieten. Zo willen we een plek bieden waar jij de norm bent, niet de uitzondering.
Voor nu starten we kleinschalig vanuit huis, met afhaalpunten en samenwerkingen met lokale ondernemers. Onze grote droom? Een glutenvrije bakkerij en huiskamer in Zwolle, waar je straks producten kunt afhalen, een kop koffie kunt drinken en zorgeloos kunt genieten.
Onze kernwaarden zeggen het eigenlijk al:
🤎 Samen: omdat jij er niet alleen voor staat
✨ Zorgeloos: omdat je bij ons kunt vertrouwen op wat je eet
🥐 Genieten: omdat wij je laten proeven dat glutenvrij eten enorm lekker kan zijn
Wie zijn wij
Wij zijn Willemke (links) en Laura (rechts).
Willemke:
Eten heeft altijd een hoofdrol gespeeld in mijn leven. Mijn vakantieherinneringen waren zelfs zó aan eten gekoppeld dat ik me vaak niet meer kon herinneren wat we allemaal hadden gedaan, maar wel wat we hadden gegeten. Tja, ieder z’n eigen talent.
Twee jaar geleden kreeg ik de diagnose coeliakie. In het begin wilde ik het eigenlijk niet geloven. Ik had veel weerstand en nam de adviezen van de diëtiste niet meteen serieus. Maar toen ik merkte hoeveel verschil het maakte wanneer ik écht gluten liet staan, besloot ik er het beste van te maken. Ik begon meer zelf te bakken en merkte dat het thuis steeds makkelijker werd om het dieet vol te houden.
Buiten de deur eten bleef helaas wel een uitdaging. Omdat ik ook ziek word van kruisbesmetting, was ontspannen genieten vaak onmogelijk. Je neemt bijna altijd het risico dat je klachten krijgt, en dat haalt de spontaniteit en gezelligheid uit een etentje. Daarom ging ik op zoek naar een plek waar ik 100% glutenvrij en zonder zorgen kon eten. Die plek bleek moeilijk te vinden.
En precies daar ontstond het idee om zelf iets te beginnen. Een plek waar je met anderen zorgeloos kunt genieten, zonder angst voor vervelende klachten. Een plek waar eten weer gewoon lekker, gezellig en ontspannen mag zijn!
Laura:
Ik hou ook ontzettend van lekker eten, altijd al gedaan. Sterker nog, ik stond er bij vrienden en familie om bekend. Laura die op haar stoel heen en weer danst in het restaurant omdat ze zo blij wordt van heerlijk eten.
In 2020 kreeg ik de diagnose Colitis Ulcerosa. Volgens het ziekenhuis hoefde ik mijn voeding niet aan te passen, maar dat voelde voor mij niet logisch. Samen met een orthomoleculair therapeut besloot ik tóch een glutenvrij dieet te proberen.
Zoals je je misschien kan voorstellen was dat een flinke aanpassing voor mij. Droog brood, wraps die uit elkaar vielen alleen al als je er naar keek en geen lekkere kerstkransjes met spikkels meer...
Maar vanaf het moment dat ik glutenvrij ging eten, veranderde er iets: ik voelde me beter, was minder moe en had geen opvlammingen meer.
In de jaren daarna heb ik gelukkig veel geleerd over glutenvrij eten, glutenvrije hotspots, producten die wél werken en recepten die je wél blij maken. Stap voor stap ontdekte ik dat glutenvrij eten niet saai hoeft te zijn, als je maar weet waar je moet zoeken (en soms een beetje creatief durft te zijn).
Met mijn eigen ervaringen én mijn passie voor goed eten wil ik anderen helpen die ook glutenvrij moeten eten. Ik wil laten zien dat je niets hoeft te missen. Dat glutenvrij ook verrassend en vol smaak kan zijn. En dat je kunt genieten zónder de buikpijn achteraf, net zoals anderen.
